Prof. Marek Dzienkiewicz
Marek Dzienkiewicz urodzony w Warszawie w 1951 r. Profesor Sztuk Plastycznych od stycznia 2014 roku. Wydział Malarstwa ASP w Warszawie, ukończył z wyróżnieniem w 1974 roku, w pracowniach profesorów: Tadeusza Dominika i Zbigniewa Gostomskiego. Rok 2015, jest 40 rokiem pracy Dzienkiewicza w ASP w Warszawie. Marek Dzienkiewicz studiował również u profesorów: Mieczysława Szymańskiego, Jacka Siennickiego, Romana Owidzkiego i Ludwika Maciąga oraz miał kontakt z następującymi mistrzami Sztuki: Ryszardem Winiarskim, Henrykiem Stażewskim, Józefem Łukomskim i Kajetanem Sosnowskim.
Marek Dzienkiewicz pracował: na Wydziale Malarstwa w latach 1975–89 jako asystent, w latach 1989–2003 jako szef Pracowni Klasycznych Technik Tkackich (później też Papieru). W latach 2004–2014 prowadził Pracownię Struktur Wizualnych na Wydziale Grafiki a od marca 2014 prowadzi Pracownię Plastyki na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną.
Od 1973 roku uprawia abstrakcję geometryczną i jest autorem 18 cykli – serii prac, z których każda opiera się na odrębnych oryginalnych założeniach. Są to zarówno obrazy, rzeźby i tkaniny, ale też i obiekty przestrzenne wykonane np. z klepki dębowej, sklejki, korka lub rurek tekturowych. Autor ponad 20 wystaw indywidualnych, brał udział w ponad 60 wystawach zbiorowych. Jego prace są w kolekcjach, w 12 krajach a w Warszawie między innymi w Muzeum Narodowym i w kolekcji Galerii Studio. W latach 2006–2010 był prezesem Okręgu Warszawskiego ZPAP. Marek Dzienkiewicz jest także autorem kilku oryginalnych teorii dotyczących kompozycji na płaszczyźnie. Notatki biograficzne o Marku Dzienkiewiczu znajdują się w Słowniku Malarzy Polskich, II Tom (Arkady, 2001) i w Wielkiej Encyklopedii Malarstwa Polskiego (Wydawnictwo Kluszczyński, Kraków 2011).

Łukasz Majcherowicz
Urodził się w 1965 roku w Warszawie. Studiował w latach 1986-1987 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, w latach 1987-1991 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał pod kierunkiem prof. S. Gierowskiego oraz prof. E. Tarkowskiego. Od 1990 roku pracuje w Pracowni Technologii i Technik Malarstwa Ściennego na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP. Zajmuje się rysunkiem, malarstwem, projektowaniem i realizacją wystrojów malarskich oraz renowacją i konserwacją malowideł monumentalnych.

Zajmuje się malarstwem ściennym, a także jego renowacją, ponadto uprawia malarstwo sztalugowe i rysunek. Jego obrazy zostały oparte na wcześniejszych osiągnięciach zgeometryzowanej abstrakcji i op-artowskiej gry z iluzyjnością, ale z pewnym nachyleniem ku kontemplacji - dzięki wprowadzonym zmianom w sposobie konstruowania obrazu i sposobu malowania zostały wzbogacone w wyrazie wobec swych źródeł. Płótna są zbudowane swobodnie malowanymi szeregami pasów, otaczającymi prostokątne na ogół pole, pokryte jedną barwą, lub zawierające jeszcze w sobie wgłębiającą się formę. Na pierwszy rzut oka przypominają prosty labirynt i wywołują poczucie przestrzenności, widać jednak po chwili, że raczej idą w głąb... Obrazy pozbawione są sztywności typowej dla wielu prac, realizowanych zgodnie z zasadami op-artowskiej orientacji - ze względu na ustawicznie zaburzaną symetrię kładzenia barw i brak kontynuacji przedstawiania linią ciągłą wprowadzają wrażenie ruchu i rozchwianej perspektywy; są też dość wytrawnie komponowane kolorystycznie. Obecny jest w nich dystans, prześwituje przez nie skłonność do gry i refleksji. Niektóre z nich mają wyraźne przesłanie: kilka obrazów, których wnętrze może prowadzić do skojarzenia labiryntowego wchodzenia w głąb, nosi tytuł Bełżec - przypomina o trzecim pod względem strat ludzkich obozie Zagłady.
Zbigniew Taranienko







Przewiń do góry okna